B1 in de Belgische Ardennen

vrijdagmiddag 7 juni 2013
Het is rond enen als ik bedenk dat het grootste deel van de B1 in de auto's stapt om op weg te gaan naar Belgie. Ik moet nog even wachten want Dolf komt met Gino pas rond half drie om Robbert en mij op te halen. Als we Utrecht zijn gepasseerd horen we dat op de A2 tussen Den Bosch en Eindhoven een fikse vertraging is en dat het bij Maastricht ook al niet zo lekker doorrijdt. We besluiten om te rijden via Nijmegen en Venlo en vlak voor Maastricht pakken we de toeristische route omdat de tunnelbouw in de stad voor nog steeds een vertraging van een half uur zal zorgen. Hoewel we door al deze omtrekkende bewegingen wat tijd verliezen, lopen we toch in op het langzaamste tijdschema en krijgen we als bonus een prachtige route door het Limburgse land. Als we op 2,5 kilometer voor de Camping rijden, belt Dirk Jan om te vragen hoever we zijn, maar die vergeet er bij te vertellen dat we pas bij het 4de punt waarop "Floreal" staat vermeld naar beneden moeten, tien minuten later zijn we er dan toch. Er staan drie tenten opgesteld met daar tussen een lange rij tafels en stoelen, waar de 18 deelnemers aan het kamp van de B1 kunnen eten. Dirk Jan zorgt ervoor dat we dat inderdaad tegemn acht uur kunnen doen en en met een buik vol shoarma kan de eerste avond beginnen. Dennis is er nog niet want die moet werken, dus wordt het praatje van de TC A1 zoals op Robbins trainingspak gedrukt staat, uitgesteld tot de volgende avond. Dennis zal de trein nemen en 's middags redelijk op tijd op de camping aankomen zo heeft hij beloofd, met een beetje mazzel kan hij mee fietsen. Omdat de jongens na de lange zit behoefte hebben aan wat beweging en de buren niet heel erg genieten van onze muziek, wordt besloten om maar even naar het dorp te lopen. Onderweg hadden we al gezien dat op het dorpsplein een grote tent stond waar de wedstrijd Belgie-Servie op een groot scherm zou worden uitgezonden. De kleine drie kilometer werd in een rustig wandeltempo afgelegd waarbij de jongens zich lekker lieten horen. Onverwacht publiek langs de weg werd niet opgemerkt waardoor het applaus dat werd gegeven niet in ontvangst werd genomen. Op het plein werd het gezellig vooral toen Belgie de wedstrijd winnend afsloot. Nadat de jongens het dorp hadden verkend en Carlo kennis had gemaakt met Sil werd rond half een de terugweg naar de camping gepakt en werden de tenten opgezocht.

zaterdagochtend 8 juni 06:00u.
Ik lig al een uurtje wakker in m'n slaapzak en heb nog steeds last van koude voeten, hoewel de temperatuur niet eens erg laag is. Opstaan dan maar en even onder de douch door, misschien helpt dat om m'n tenen te verwarmen. Als ik even later tussen de tenten sta waan ik mij in een houtzagerij, wat een kabaal maken die mannen zeg, Dirk Jan doet zijn best de allerdikste boom neer te halen, terwijl hij even daarvoor toch z'n neus al had laten zien buiten de tent. Of het Jacco is of Dolf die in de andere tent wint, weet ik niet maar ze gaan wel behoorlijk synchroon tekeer. Heel voorzichtig schijnen de zonnestralen over de bergtoppen het dal in en het wordt zo tegen achten steeds lekkerder en zingen de vogeltjes dat het een lieve lust is. Er komt wat leven in de brouwerij en al gauw zitten alle deelnemers buiten aan het ontbijt. Dirk Jan belt nog even met de organisatie om precies te horen waar we in de kano's moeten stappen en als hij ook weet dat er voor vijf auto's parkeerplaats genoeg is, vertrekken we naar "La Roche en Ardenne" om aan de oevers van de Ourthe te wachten tot de kano's arriveren. Raften gaat helaas niet want er stroomt te weinig water door de rivier, dat ligt in het oosten van midden Europa waar ze te maken hebben met de grootste overstromingen van de laatste 100 jaar. Wij krijgen ondertussen uitleg over het gebruik van de boten en de te volgen route en verdelen ons over de boten, instappen gaat goed en niemand valt al voor het vertrek in het water. Een prachtige tocht van een kilometer of tien ligt voor ons, we treffen onderweg kleine stroomversnellingen, grote en kleine bochten schitterende uitzichten en heel veel mooie natuur. Bram had de pech een hond tegen te komen die hem niet mocht. De hond sprong in het water, recht op de kano van Bram af, half er op te klauteren en het beest wist zelfs zijn tanden in Brams zij te zetten. Na ampel beraad en overleg met het thuisfront werd besloten niet op zoek te gaan naar een dokter (de dichtsbijzijnde dienstdoende arts zat zoals achteraf bleek een kilometer of 20 uit de buurt).
Een (afgekeurde ME?)bus van de organistatie haalde ons op en bracht ons terug naar het vertrekpunt. Daar pakten we onze (zelfklaargemaakte) lunchpakketjes en genoten we van het prachtige weer.

zaterdagmiddag
Nadat de inwendige mens versterkt was, gingen we tegen 1 uur op zoek naar een winkel met 2 kano's aan de gevel. Wat schetste onze verbazing toen Carlo merkte dat Sil hier de leiding had en ons van fietsen, helmen en uitleg over instellen van de fiets en de route voorzag. Dennis had ondertussen gemeld dat hij wel had uitgezocht hoe laat de trein ging, maar vergeten was een "e-ticket" te boeken, waardoor hij na het bezoek aan het station terug kon om een nieuwe poging te wagen een kaartje te kopen. Ik had aangegeven niet mee te zullen fietsen, dus toen het peloton vertrokken was, liep ik het dorp in. Vorige avond hadden we gezien dat we in de regio zaten waar in de tweede wereldoorlog het Ardennen offensief plaats vond en een lokaal museum had de aandacht getrokken. Daar maar even naar binnen om wat geschiedenislessen op te frissen, er werd een duidelijk een uitgebreid beeld geschtets van het gebeuren in het verrassend ruim opgezette museum, meer dan een uur later stapte ik weer naar buiten.
Ondertussen elders, zo hoorde ik, bleek van de zeventien fietsers het gros de route te zwaar te vinden en werd er lustig afgesneden en ingekort, slechts een zevental heeft de hele route onder leiding van de Trainer Coach A1 uitgereden. Toen ik het roze shirt van Dolf over de brug zag aankomen wandelen was het rond vier uur en waren de mannen een uur of 3 onderweg geweest. De meesten hadden de vette sporen van tandwielen aan hun benen staan en iedereen had een rode nek van de zon die ook de hele middag had geschenen. Dennis had besloten maar niet meer te komen, want aankomst van de trein op 30 kilometer afstand van La Roche zou pas om 18:00u zijn, en een kaartje kost 80 euro, beetje veel voor een nachtje slapen. Terug op de camping werd er gezwommen in de rivier en gedoucht en werd er een slokje gedronken. De lucht begon nu wat dicht te trekken en het begon rond om het dal te onweren. De vier druppels die vielen zal niet iedereen hebben opgemerkt, dus daar zal ik verder niet over uitwijden.  
Dirk Jan had geregeld dat er een half olievat als barbeque was neergezet en die werd, toen de onweer wat verder was getrokken, aangestoken en er kon al gauw worden gegeten terwijl de lucht weer blauw aan het worden was. Robbin had daarna de schone taak om talent van het jaar en speler van het jaar bekend te maken. Het zal niemands verbazing hebben gewekt dat Sean als talent van het jaar werd aangewezen, de spelers zelf hebben een groot aandeel in de (stemming) besluitvorming gehad. Voor de speler van het  jaar was het volgens Robbin spannender, 5 man lagen dicht bij elkaar maar de winnaar bleek Brian. Dit was vooral, zo begreep ik, vanwege zijn erome groei dit seizoen. Aanvoerder Lesley maakte direct van de gelegheid gebruik om trainer, verzorger en vlagger namens het team te bedanken en van een presentje te voorzien.
Na een kopje koffie werd ook deze avond de wandeling naar het dorp gemaakt onder de gezellige samenzang van de B1, en ook nu was iedereen weer rond een uur of 1 terug op de camping.

Zondagmorgen half zeven
Vannacht van Robbert een paar schoppen gekregen en ook aan hem uitgedeeld. Verder prima geslapen na een zeer flauwe mop van Robbin en een misschien nog wel flauwere aanvulling van ondergetekende. Ook de andere tenten waren vlot rustig dus zullenn onze buren nikts te klagen gehad hebben dit weekend. Buiten was het zwaar bewolkt maar droog en na het douchen kon ik aan de koffie. Tegen achten werd ook de rest echt wakker en kon er wederom buiten worden ontbeten. Lunchpakketjes hoefden vandaag niet klaargemaakt te worden, want tussen de middag zouden we een hamburgertje bakken en een worstje braden. De ontbijtboel was nog maar net afgeruimd of het begon wat te regenen, wat vroeg om enig overleg met de organisatie van het ochtendprogramma. Natuurlijk was Sil daar weer die gezien de weersomstandigheden voorstelde maar te beginnen met abseilen in plaats van te gaan klimmen, de rotsen waren eigenlijk te glad om omhoog te gaan. Wij werden in tuigjes gehesen en kregen plastic helmpjes op en mochten een stukje het bos in lopen. Daar kregen we uitleg over het hoe te handelen om veilig op het afstapplankier te bewegen, hoe we moesten afdalen, en hoe we terug konden komen na de afdaling van ongeveer vijfendertig meter (we stonden overigens zo'n 70 meter boven de rivier!). Ik hoop dat er foto's worden gepubliceerd van de "leiding in tuig met helm", te dikke buiken uit de tuigen hangend en ronde koppen onder te klein lijkende helmen, dat zag er hilarisch uit! Het afdalen was niet voor iedereen even makkelijk, en een enkeling moest vanwege het uitzich afhaken, maar ik vond het best spectaculair om weer eens op zo'n manier naar beneden te gaan.

Zondagochtend ongeveer half twaalf
Het weer was nog steeds niet super, dus werd in overleg met Sil besloten te gaan tokkelen in plaats van te klimmen. Een paar kilometer verderop was een nieuwe baan aangelegd en wij waren de derde groep die er gebruik van maakte zo hoorden we tijdens de veiligheids instructies. Een voor een klommen we naar het startpunt om over slingerende plankenbruggen, touwbruggen en tokkelbanen onszelf door het bos te begeven. Langzaam maar zeker bewogen we ons omhoog in de bomen tot op het hoogste punt van een meter of tien. Als je dan zo naar de anderen kijkt, val je bijna van je rustpuntplankier af van het lachen als je ziet hoe gespannen sommigen zich voortbewegen, gelukkig zit je gezekerd en zie je jezelf niet, want dat zal vast net zo lachwekkend geweest zijn. Het stukje dat we overbrugden kon je in tien minuten lopen maar wij deden er ruim een uur over om rond te komen. De ene keer omdat de oversteek van de ene naar de andere boom moeilijk was, de andere keer omdat je best zou kunnen oversteken maar er geen plek was op de "landingsplaats". Na afloop was het inleveren van de spullen en wat later dan gepland terug naar de camping, daar aten we nog wat en maakten we de tenten weer aan kant. Halverwege de middag, zo tegen half vier, vertrokken we naar huis om tegen achten op het Schotenterrein aan te komen. Daar stond ook Dennis op ons te wachten die van Lesley ook zijn presentje en dankwoord kreeg.

Nawoord
Een seizoen bezig zijn met deze gasten is fantastisch, het geeft veel energie en als je een seizoen op deze manier mag afsluiten ben ik blij met hen mee te mogen, JONGENS BEDANKT!

Trainers Coaches, verzorger, ouders, grootouders en anderen ik vond het prachtig om te zien hoe ieder van jullie je week na week hebben ingezet om het voor deze jongens een mooi seizoen te laten worden. De ene door te trainen, de ander door rijden of te supporteren, weer een ander door te tapen of te organiseren, sommigen door een stukje te schrijven of het vlaggen over te nemen als ik het zelf niet kon, bestuur en jeugdbestuur door het faciliteren en de geboden ondersteuning bij moeilijkere situaties.  
Voor de trouwe lezers, dank voor de leuke opmerkingen die ik mocht krijgen, ik schrijf volgend jaar niet meer voor de B-tjes, dat worden immers bijna allemaal A-junioren! 

Ik wens iedereen een heerlijke zomer en hoop jullie allemaal weer fit en gezond met veel zin in weer een voetbalseizoen aan te treffen rondom dit Schoten team.

Martin.